Opnieuw ruzie tussen filmproducenten en ‘makers’ over de inhoud van het product. Ditmaal ging het om regisseuse Rita Horst en de producenten Leontine Petit en Joost de Vries van Lemming Film, omdat de producenten de film tegen de zin van de regisseuse 10 minuten (of 15, ook daarover lopen de berichten uiteen) korter hebben gemaakt. De onenigheid werd zo groot dat Horst verbood haar naam aan de (overigens succesvolle) film te verbinden. (Dat gold bijvoorbeeld niet voor scenarioschrijfster Mieke de Jong, die er kennelijk minder problemen mee heeft. Dat moet iets zeggen.)

Wie heeft er gelijk?

Een vraag daaraan voorafgaand lijkt misschien belangrijker, ook voor schrijvers: mag een producent zonder toestemming van de regisseur zijn of haar kunstwerk toetakelen? Het antwoord is eenvoudig: dat hangt af van wat de regisseur daar contractueel over heeft afgesproken met de producent (of andersom).

Dus als de regisseuse daar niks over heeft afgesproken dan is dat kortzichtig, ofwel dom. En als zij het wel heeft, dan moet zij niet zeuren.

Kijk ‘s, we hebben ‘t over een product (annex kunstwerk) van een paar miljoen maakkosten. De producent scharrelt dat bedrag bij elkaar, maakt daarvoor de nodige deals en heeft z’n verantwoordelijkheden. Hoe beroemder je bent als regisseur, hoe grotere eisen je kunt stellen over de final cut van je kunstwerk, – want de producent verkoopt jou al of niet mee in z’n deals. Rita Horst had die eisen kennelijk niet in haar contract staan.

De producent heeft na het voltooien van de film vooral één doel voor ogen: hoe komt het product terecht bij het beoogde publiek? Bij Lemming zal het niet anders zijn gegaan. Toen duidelijk werd dat die 10 minuten bekorting de film terugbracht van 90 naar 80, kregen we al de indruk dat Lemming Film dat met pijn in het hart heeft moeten doen. Je gaat je film echt niet om niks van een normale bioscooplengte terugbrengen naar een kindermaatje, want dat beperkt je zeer in de release-mogelijkheden. Van toetakelen is geen sprake.

Wie een zelfstandig kunstwerk wil maken in de filmbusiness, moet voor zichzelf de omstandigheden scheppen die daarvoor nodig zijn. Rita Horst heeft daar tevoren niet goed over nagedacht (want kennelijk “Kill Your Darlings” niet gelezen, – het staat er allemaal in). Ze heeft het er op aan laten komen en verloren. Dat ze haar naam niet meer aan de film wil lenen, is haar goed recht. Er zit nog maar één ding op: dat ze haar eigen films produceeert. Maar dan wel de beloofde film aan de distributeur leveren, Rita…

Geplaatst op 2 maart 2010 om 23:04.