Zo 17.11.12 – Fijn. In de vrouwenbijlage van De Volkskrant staat dit weekend een interview met actrice Carice van Houten. De interviewer A. Lubach is op zoek naar de echte Carice. Een zoektocht van een fan naar de (of het) mens achter de actrice.
Carice van Houten, is een van de mooiste en beste filmactrices van Nederland, ze speelde haar beste rollen vooral in kinderfilms als Suzy Q, Minoes of Knetter. Daarna trof Carice helaas wat mindere regisseurs, hoe bekend ook, – maar goed, ze is nog jong.
Over film, over acteren, wat toch een prachtig beroep is, gaat het interview dus niet. Uit eerdere interviews met Carice van Houten was al bekend dat ze structureel wat in de war is, dat ze moeilijk communiceert met mensen die ze niet goed kent (niet zo vreemd eigenlijk) en, net als Lubach en vele fans met hem, zelf ook op zoek is naar een echte Carice. De Carice achter Carice. Carice zelf heeft daar al diverse therapeuten voor in de arm genomen, met wisselend resultaat. En het is duidelijk dat Lubach daar niet toe behoort. Het interview sleept zich voort naar een geheel open einde. Een art-movie waarin Carice wel figureert maar gelukkig niet meespeelt.
Navelstaren is ook een kunst, – behalve als je een mooie navel hebt.
De belangrijkste vraag die uiteindelijk gesteld had moeten worden – als het dan toch moet gaan over haar onpeilbare eenzaamheid – betreft uiteraard haar Liefdesleven. Mist ze wellicht een beschermende geliefde met wie ze haar treurnis en vreugde kan delen en die haar beschermt tegen onprofessionele zielzorgers in de gedaante van journalist, ofwel tegen zichzelf? Of is zij het type dat zo iemand niet kan verdragen omdat dat dan weer te dichtbij komt?
Maar zodra deze kwestie in het interview in de lucht hangt, is het gesprek alweer afgelopen.
Intussen is het de vraag waarom zoiets allemaal in de krant, en dus op internet, moet. Waarom doet Carice zoiets. Misschien is ze gewoon te aardig voor deze wereld. Plichtsbesef. Reclame voor de film. Ha Ha. Dacht ’t niet. Met film heeft het tenminste weinig te maken.
Gelukkig staan er een paar prachtige foto’s bij het stuk, gemaakt door Janey van Ierland. Tragisch eigenlijk.
Kortom, lees iets anders, dit weekend.

Geplaatst op 18 november 2012 om 23:53.
Print dit bericht