DOCTOR PROCTOR’S MEDIA DIAGNOSE

Een mooie afsluiting van 2010: bij de Print Store van de Int. Herald Tribune kan je een jaaroverzicht bestellen van de cartoons van Chapatte. Ik schreef al eerder over hem (zie ergens hieronder), Chapatte is ongetwijfeld de meeste briljante van de politieke tekenaars van deze krant. In zijn laatste bundel, “Stress Test” geheten”, 100 prenten van de afgelopen 2 jaar. Ik heb even geen scanner bij de hand, anders gaf ik hier een paar voorbeelden. Zie www.ihtprintstore.com

De betrekkelijke populariteit van twee indrukwekkende art movies in de Nederlandse bioscopen, Amour (van Michel Haneke) en Jagten (van Thomas Vinterberg) is eenvoudig te verklaren. De Europese traditie van de Kunstfilm onderscheidt zich door een tamelijk ongebonden manier van vertellen in beeld en verhaal. Dat betekent vaak dat er een hoop te raden valt. Maar Amour en Jagten – beide films scoorden in een paar weken meer dan 100.000 bezoekers – maken in vertelwijze en verhaalopbouw beide knap gebruik van de techniek van de suspense. Heel Amerikaans eigenlijk. Hoe gaat dit verder, hoe gaat dit in godsnaam aflopen… En de kijker wordt dan ook ’s nog beloond met een verrassend einde.
Of toch niet? Weliswaar hebben beide regisseurs een scherp oog voor het detail van het ontroerend of afgrijselijk menselijk gedrag en wordt er niet op effect maar op realisme gemikt, waardoor alles heel ‘dichtbij’ komt en ‘echt’ wordt, toch doen Amour en Jagten de art movie in het slot toch even eer aan door er snel nog een extra open eindetje aan te plakken.
Zo kennen we elkaar weer.
Maar ook wel irritant, eigenlijk.
Gaat dat zien.
RP

Vanuit de regering wordt er op de ‘publieke omroepen’ druk uitgeoefend om te fuseren en zo kosten te besparen. De VPRO probeert de laatste tijd via advertenties in dagbladen leden te werven en alles wijst erop dat ze een fusie met bejaardenomroep Max aan het voorbereiden zijn. Nieuwe leden worden gelokt met een gratis dvd met een programma van Adriaan van Dis! Jawel van Adriaan van Dis! Dat kan je zelfs geen poging tot omkoping meer noemen.
Tegelijk zagen we al op de tv dat de directeur van Omroep Max op zijn beurt zich overal kwaad zat te maken over de mogelijk opheffing door de regering van het Mediafonds. En dat is precies de subsidiegever voor verantwoorde tv-programma’s en docu’s waar de VPRO het van moet hebben.
Op zichzelf trouwens een logische ontwikkeling. De VPRO werd ‘groot’ in de jaren 60 en 70 van vorige eeuw. Een simpele rekensom wijst uit dat de recalcitrante (wie kent het woord nog) programmamakers van toen, net als de leden, intussen een mooi pensioen aan het binnen halen zijn. De fusie is nog maar een kwestie van dagen. (RP)

20 nov 2012 – Dat is de titel van het dikke boek dat een opgetogen Mr. America, in de gedaante van Uncle Sam, zit te lezen, terwijl om hem heen de dino’ s “Syrie”, “Midden Oosten”, “Schuld” en “Economie” een rondedansje doen. Dit is de cartoon van vandaag in de The International Herald Tribune. (Dit keer van ‘Stantis’ overgenomen uit de Chicago Tribune.)
Let op die cartoons, elke dag linksboven op de tweede opinie pagina (meestal 9) van de Herald (onderdeel van The New York Times), en bijna elke dag helpen ze je wat op te vrolijken. Mij wel in elk geval. Simpel en doeltreffend commentaar op het wereldnieuws, door internationale cartoonisten steeds in dezelfde Amerikaans-traditionele realistische stijl getekend.
Een paar dagen geleden een geschrokken Gaza-bewoner tegen z’n vrouw wanneer de raketten aan komen vliegen: ‘De Israëlische verkiezingen komen er weer aan!’ (‘Chapatte’ voor de Neue Züricher), of vorige week een portret Petraeus in vol ornaat behangen met medaljes op z’n jasje, met daaronder een paar behaarde generaalsbeentjes die uit een grote onderbroek met hartjes steken. Hij kijkt er erg parmantig bij. (‘Chapatte’, voor de I.H.T). – R.P.

Zo 17.11.12 – Fijn. In de vrouwenbijlage van De Volkskrant staat dit weekend een interview met actrice Carice van Houten. De interviewer A. Lubach is op zoek naar de echte Carice. Een zoektocht van een fan naar de (of het) mens achter de actrice.
Carice van Houten, is een van de mooiste en beste filmactrices van Nederland, ze speelde haar beste rollen vooral in kinderfilms als Suzy Q, Minoes of Knetter. Daarna trof Carice helaas wat mindere regisseurs, hoe bekend ook, – maar goed, ze is nog jong.
Over film, over acteren, wat toch een prachtig beroep is, gaat het interview dus niet. Uit eerdere interviews met Carice van Houten was al bekend dat ze structureel wat in de war is, dat ze moeilijk communiceert met mensen die ze niet goed kent (niet zo vreemd eigenlijk) en, net als Lubach en vele fans met hem, zelf ook op zoek is naar een echte Carice. De Carice achter Carice. Carice zelf heeft daar al diverse therapeuten voor in de arm genomen, met wisselend resultaat. En het is duidelijk dat Lubach daar niet toe behoort. Het interview sleept zich voort naar een geheel open einde. Een art-movie waarin Carice wel figureert maar gelukkig niet meespeelt.
Navelstaren is ook een kunst, – behalve als je een mooie navel hebt.
De belangrijkste vraag die uiteindelijk gesteld had moeten worden – als het dan toch moet gaan over haar onpeilbare eenzaamheid – betreft uiteraard haar Liefdesleven. Mist ze wellicht een beschermende geliefde met wie ze haar treurnis en vreugde kan delen en die haar beschermt tegen onprofessionele zielzorgers in de gedaante van journalist, ofwel tegen zichzelf? Of is zij het type dat zo iemand niet kan verdragen omdat dat dan weer te dichtbij komt?
Maar zodra deze kwestie in het interview in de lucht hangt, is het gesprek alweer afgelopen.
Intussen is het de vraag waarom zoiets allemaal in de krant, en dus op internet, moet. Waarom doet Carice zoiets. Misschien is ze gewoon te aardig voor deze wereld. Plichtsbesef. Reclame voor de film. Ha Ha. Dacht ’t niet. Met film heeft het tenminste weinig te maken.
Gelukkig staan er een paar prachtige foto’s bij het stuk, gemaakt door Janey van Ierland. Tragisch eigenlijk.
Kortom, lees iets anders, dit weekend.

Sylvia Brandsteder, directeur van de van de Vevam (die tegenwoordig alleen nog de belangen van regisseurs behartigt), heeft mede namens de Dutch Directors Guild een notitie gepubliceerd waarin wordt uitgelegd dat het onjuist is – dus i.t.t. wat vaak door film- en tv-producenten wordt gesteld – dat regisseurs in hun contracten aan producenten al hun rechten moeten overdragen ‘omdat de exploitatie van het filmwerk anders onmogelijk is.

Klik om verder te lezen

Maar ja.

==== Onlangs verwierp het Hof Amsterdam het hoger beroep van IJswater Films bv tegen de eerdere uitspraak van de Rechtbank Amsterdam: IIswater heeft geen optie verkregen voor de verfilming van Tommie Wieringa’s roman “Joe Speedboot”. Het Filmfonds bleef jarenlang van het tegendeel uitgaan en betaalde…
Klik om verder te lezen

Op 14 november 09 vierde het Netwerk Scenarioschrijvers zijn vijftiende verjaardag in het arctitektonisch zeer geslaagde oud-KNSM-gebouw Loods 6 op een steenworp afstand van de boot aan de Borneokade waar scenarioschrijfster Marciel Witteman intussen haar vijftigste verjaardag vierde, wat voor een enkele schrijver enig pendelen met zich mee bracht.

Klik om verder te lezen

De dag voordat de Idfa 2009 startte vertoonde Klaartje Quirijns van EyesWideFilms haar nieuwe documentaire Peace Versus Justice?, die ze voor VPRO’s Tegenlicht maakte (uitzending 23 november). De indrukwekkende film (mooie beelden van Martijn van Broekhuizen en soepel en spannend gesneden door Michiel Reichwein) gaat over het morele dilemma van het berechten van de Oegandese rebellenleider Kony en zijn mede-moordenaars en -verkrachters: door de het Internationale Hof (ICC) of door Oegandese landgenoten.
Klik om verder te lezen